Pryszczyca to wysoce zakaźna choroba wirusowa dotycząca zwierząt parzystokopytnych domowych oraz dzikich. Najczęściej chorują na nie krowy, świnie, kozy oraz owce.
Pryszczyca – objawy u ludzi
Pryszczyca jest wirusową, zakaźną i zaraźliwą chorobą zwierząt parzystokopytnych domowych oraz dzikich. Na zakażenie najbardziej wrażliwe jest bydło, następnie świnie, owce i kozy.Ostatni potwierdzony przypadek pryszczycy u zwierząt w Polsce odnotowano ponad pół wieku temu w 1971 roku. Mimo to, pojawienie się jej w Niemczech stanowi zagrożenie, stąd powtarzające się komunikaty.
Jak informuje GIS, okres inkubacji wirusa w przypadku ludzi wynosi od 2 do 12 dni (średnio są to 3-4 dni). Symptomy to gorączka, ból gardła i głowy oraz zmiany pęcherzykowe widoczne na błonach śluzowych jamy ustnej, oraz dłoniach i stopach.
Objawy ustępują zwykle w ciągu 1 do 2 tygodni. Do tej pory nie odnotowano przypadków przeniesienia wirusa z człowieka na człowieka. Zgłaszanie zachorowań na pryszczycę u ludzi jest w Polsce obowiązkowe.
Ludzie zarażają się poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem oraz spożywając mięso, mleko i niepasteryzowane przetwory mleczne, które pochodzą od zakażonego zwierzęcia.
Źródłem zakażenia u ludzi i zwierząt mogą być: zwierzęta chore lub po przechorowaniu, mięso i jego przetwory, ślina, mleko, przetwory, kał, pasza, woda, żłoby, podłogi, pastwiska, skóra, wełna, ręce i odzież obsługi, nasienie, zarodki, środki transportu, gryzonie, ptaki, odpadki kuchenne.
Zwierzęta zakażone i chore wydalają wirusa z wydychanym powietrzem, z ich wydalinami i wydzielinami. Najwięcej wirusa znajduje się w płynie surowiczym i nabłonku pęcherzy, a same zwierzęta mogą być nosicielami wirusa nawet trzy lata.
Objawy pryszczycy u zwierząt
Jak informuje Powiatowy Lekarz Weterynarii w Zgierzu okres inkubacji u bydła i świń trwa do 14 dni (najczęściej od 3 do 8 dni), u owiec i kóz do 21 dni.Objawy to m.in. pęcherzyki, pęcherze i bąble występujące na w jamie gębowej, na wargach, języku, w okolicy otworów nosowych oraz na wymieniu, strzykach, w szparze międzyracicowej i na koronkach racic, po ich pęknięciu – nadżerki, temperatura ciała podwyższona o 1,5 – 2,50C, apatia, obfite ślinienie, spadek mleczności aż do całkowitego zaniku, utrudnione przeżuwanie i utrata łaknienia,
Wśród dorosłych zwierząt śmiertelność jest niewielka, z kolei zwierzęta młode (cielęta, prosięta, jagnięta) są bardzo wrażliwe i często padają z powodu zapalenia mięśnia sercowego bez innych oznak choroby.
Ochrona przed chorobą polega przede wszystkim na tym, żeby pamiętać, by zwierzęta wprowadzane do stada pochodziły z wiadomego źródła i posiadały świadectwo zdrowia potwierdzające ich pochodzenie i status zdrowotny.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.