Miasto z historią
Cofnijmy się do pierwszej połowy XIX wieku, kiedy to Zgierz został wybrany na kluczowe miejsce rozwoju przemysłu włókienniczego w Królestwie Polskim.
Państwo chciało w tedy, aby tkactwo stało się jego siłą napędową, dlatego postawiono na sukno. Sprowadzono rzemieślników z Czech i Niemiec, a w zamian oferowano działki, domy i warsztaty pracy.
Przełomowym momentem stała się Umowa Zgierska z 1821 roku, która precyzowała warunki osiedlenia i oferowała rzemieślnikom przywileje i stabilność. Dzięki temu dokumentowi z około 600 mieszkańców Zgierz w 1829 roku liczył już ponad 13 tysięcy.
- Ten skok demograficzny nie był abstrakcyjną statystyką. Oznaczał realny napływ ludzi, technologii i stylów życia. Przyjeżdżali głównie z terenów niemieckojęzycznych, przywożąc nie tylko warsztat pracy, lecz także kulturę materialną. Przywozili krosna, na których tkali, ale także meble
- tłumaczy Magdalena Grabia Krawczyk z Muzeum Miasta Zgierza.
W drewnianych domach toczyło się całe życie. Na parterze pracowały krosna, a na piętrze mieszkali tkacze wraz ze swoimi rodzinami.
Upadek włókienniczego imperium i pozostawione dziedzictwo
Zgierz stał się ważnym punktem na gospodarczej mapie Polski. Sukno trafiało na rynek rosyjski, a miasto rozwijało się dynamicznie - do pewnego czasu.
Po wprowadzeniu ceł eksportowych, rynek się gwałtownie załamał przez co wielu rzemieślników postanowiło opuścić to miejsce. W tym samym czasie rozwijała się Łódź, która stała się przemysłowym liderem i zadecydowała o losach Zgierza.
Drewniane domy pozostały do dziś w tym samym miejscu i ukazują historię Miasta Tkaczy. W 2003 roku powołano park kulturowy i wyremontowano budynki. W części z nich działają pracownie tkackie, plastyczne i rzemieślnicze.
Każdy z domków różni się i opowiada inną historię dawnych mieszkańców i przekazuje swoje dziedzictwo kolejnym pokoleniom.
Komentarze (0)